در پاسخ به کساني که براي رد عقيده شيعيان، نام پدر حضرت مهدي (عج) را « عبدالله» مي‌خوانند!!

دوازدهمين پيشواي معصوم، حضرت حجه‌بن الحسن المهدي، امام زمان در نيمه شعبان سال 255 هجري در شهر سامرا ديده به جهان گشود.او همنام پيامبر اسلام و همکنيه آن حضرت ( ابوالقاسم) است. پدرش، پيشواي يازدهم حضرت امام حسن عسکري (ع) و مادرش، بانوي گرامي « نرجس » است.

اعتقاد به موضع مهدويت اختصاص به شيعه ندارد و علماي اهل سنت نيز اين موضوع را قبول دارند. منتها اکثر آنها، تولد حضرت مهدي را انکار مي‌کنند و مي‌گويند: شخصيتي که پيامبر اسلام از قيام او خبر داده، هنوز متولد نشده و در آينده تولد خواهد يافت!. با اين حال تعداد قابل توجهي از مورخان و محدثان آهل سنت، تولد آن حضرت را در کتب خود ذکر کرده و آنرا يک واقعيت دانسته‌اند. ( تعدادي از اين منابع که تولد حضرت مهدي را به صراحت بيان کرده اند عبارتند از : ابن حجر هيتمي، الصواعق المحرقه، ط 2 قاهره 1358 ه ق ص 208 – شبراوي، الاتحاف بحب الاشراف، ط 2 قم منشورات ارضي 1363 ه ش ص 179 – محمد امين بغدادي سويدي، سبائک الذهب في معرفه قبائل العرب، ص 78- مومن شبلنجي، نور الابصار ص 168- شيخ محمد صبان، اسعاف الراغبين ( در حاشيه نورالابصار) ص 141- ابن اثير الکامل في التاريخ ج 7 ص 274- حمدالله مستوفي تاريخ گزيده ص 207 – ابن طوطون، الائمه الاثني عشر ص 117 – ابن صباغ مالکي الفصول المهمه ص 310- شيخ سليمان قندوزي ينابيع الموده ج 3 ص 36 و ...)

پدر حضرت مهدي (عج) کيست؟

در بعضي از منابع اهل سنت، پدر حضرت مهدي (عج)، « عبدالله» معرفي شده است!. در حاليکه در منابع شيعه و سني، اخبار فراواني وجود دارد که مي‌رساند نام پدر آن حضرت « حسن» (ع) است. سرچشمه اين اختلاف آن است که در بعضي روايات اهل سنت، اين جمله از پيامبر نقل شده است :« اسم او، اسم من و اسم پدرش اسم پدر من است» قرائني در دست است که نشان مي‌دهد جمله اخير يعني « اسم پدرش اسم پدر من است» عمدا يا اشتباها از طرف راوي، به کلام پيامبر افزوده شده است و در گفتار آن حضرت فقط جمله « اسم او اسم من است» وجود داشته است.

حافظ گنجي شافعي در اينباره مي‌گويد: « ترمذي اين حديث را نقل کرده ولي جمله اخير در آن نيست. احمد حنبل نيز که داراي قدرت ضبط و دقت بوده اين حديث را در چند جا از مسند خود نقل کرده، ولي جمله اخير در آنها نيست»

گنجي اضافه مي‌کند : در اکثر رواياتي که حافظان حديث و محدثان مورد وثوق اهل سنت در اين باره نقل کرده‌اند، جمله اخير نيست. فقط در حديثي که شخصي به نام « زائده» از « عاصم» نقل کرده، اين جمله به چشم مي‌خورد و چون « زائده» چيزهايي از خود به حديث اضافه مي‌کرده است، نقل او اعتباري ندارد.

نکته جالب اينکه، راوي اين حديث شخصي به نام « عاصم» است و حافظ ابونعيم در کتاب « مناقب المهدي» سي و يک نفر از راويان اين حديث را نام برده که همگي آن را از «عاصم» شنيده‌اند و در هيچ کدام، جمله اخير نيست. و فقط در نقل « زائده» اين جمله به چشم مي‌خورد که طبعا در مقابل آن همه روايت، فاقد اعتبار است.

کلامي از ابن عربي عارف بزرگ قرن هفتم در اين مورد:

شعراني در مبحث «اشراط الساعه» و ظهور حضرت مهدي (عج) و در مواضع ديگر چنين ميگويد: «...عبارت محي‏الدين در باب 366 از فتوحات اين است: « بدانيد که خروج مهدي (عج) حتمي است و او از عترت رسول الله است و از فرزندان فاطمه (ع) مي‏باشد و جد او حسين بن علي (ع) و پدر او حسن عسگري فرزند امام محمد علي نقي (با نون) فرزند محمد تقي (با تاء) فرزند امام علي‏الرضا فرزند امام موسي الکاظم فرزند امام جعفرالصادق فرزند امام محمد الباقر فرزند امام زين‏العابدين علي فرزند حسين فرزند امام علي‏بن ابيطالب عليهم السلام مي‏باشد.»

آيه الله جوادي آملي در اين مورد در کتاب آواي توحيد مي‌نويسند: « اين گونه دقيق ضبط کردن و « نقي» با نون را از «تقي» با تا، جدا ساختن براي صيانت افکار مذهبي است؛ در حاليکه در کتاب فتوحات کنوني اثري از اين عبارتها نيست، بلکه فقط يک جمله گمراه کننده دارد که :« جده حسن بن علي!» و شعراني اين مطلب را در سال 958 نوشته و چنين مي‌گويد :« عمر شريف حضرت مهدي (ع) در اين تاريخ 706 سال مي‌باشد»

«من ماتَ و لیسَ له امامٌ فَمیتتُهُ مَیتةٌ جاهلیةٌ و مَن ماتَ و هُوَ عارفٌ لِامامهِ، لم یَضُرّه تقدّمَ هذا الأمرُ او تأخّرَ، و مُن ماتَ و هُوَ عارفٌ لِامامهِ کانَ کَمَن هُوَ معَ القائمِ فی فُسطاطهِ.»

«هر کس بمیرد و امامش را نشناسد مرگ او مرگ جاهلی است، و هر کس بمیرد در حالی که امامش را می‌شناسد برای او آسیبی نمی‌رسد که امر ظهور زود باشد یا دیر شود. کسی که با شناخت امام از دنیا برود همانند کسی است در چادر فرماندهی قائم علیه السلام باشد.»

کاش هرگز یادمان نمیرفت فرق شکافته ی علی (ع) را

کاش هرگز یادمان نمیرفت خون لاله های کربلا را

کاش هرگز یادمان نمیرفت آه سوزناک زینب را

کاش هرگز یادمان نمیرفت غربت غریبانه ی امام هشتم را

کاش هرگز یادمان نمیرفت سخنان پیامبری از جنس نور را و دعاهای شبانه اش را

کاش هرگز یادمان نمیرفت امروز ٬ تعبیر آنهمه نگرانی است برای انسانیتی که شاید فراموش شود!

کاش هرگز یادمان نمیرفت عهدمان را و عظمت دینی که رشته ی ایمانمان تا لمس آرامش پیش برد

کاش یادمان نمیرفت هرگز که واژه  انتظار٬ انتظاری است نه فقط برای به پایان رسیدن غربت معصومینمان

بلکه انتظاریست برای روزی که بار دیگر مفهوم مطلق و مقدس انسانیت زنده خواهد شد!

ای زیباترین وجهه ی انسانیت٬ نگذار فراموشمان شود ذات مقدسی که از روح خویش در وجود ما دمید

 تا زنده شوینم تنها برای زنده کردن مفهوم فراموش شده ی عشق!

آقاسلام...

دردودل کردن با تو چقدر اسونه ولی خیلی سخت میشه حرفایی رو که باید به تو گفت نوشت...

امروز فقط اومدم بگم وای برمن اگه یه روز تورو فراموش کنم...

وای بر من اگه بخاطر مشغله های روزمره نتونم باهات حرف بزنم...

وای برمن

چقدر منتظرم من، خدا کند تو بيايي
نشسته پشت درم من،خدا کند تو بيايي!

                                                                                                    (امام سجاد علیه السلام )

 هرکجا بوی خمینی به سر افتد ما را                دور سیدعلی خامنه ای میگردیم....

۱-آنچه را که از حرام بر بدن او روییده است ذوب می شود

۲- به رحمت خدا می رسد

۳- کفاره ی گناه پدرش آدم (ع) را می پردازد

۴- سکرات مرگ بر او آسان می گردد

۵- از گرسنگی و تشنگی روز قیامت در امان می ماند

۶- خدوند او را از آتش جهنم می رهاند  

۷- خداونداو را از نعمت های بهشت بهره مند می سازد

در كتاب شريف «المحجّة فى ما نزل فى القائم الحجّة(عليه السلام)» كه توسط محدث بزرگوار، مرحوم سيد هاشم بحرانى و با بهرهگيرى از دهها جلد كتب تفسير و حديث، تأليف گرديده، مجموعاً (132) آيه از آيات كريمه قرآن ذكر شده كه در ذيل هر كدام يك يا چند روايت در تبيين كيفيت ارتباط آيه با آن حضرت(عليه السلام) ، نقل شده است.

در اينجا به ذكر چند روايت در اين مورد، بسنده مىكنيم:

1 ـ امام صادق (عليه السلام) در باره قول خداى عزّوجلّ: «هو الذى ارسل رسوله بالهدى و دين الحق ليظهره على الدّين كلّه و لو كره المشركون» فرمود:

«به خدا سوگند! هنوز تأويل اين آيه نازل نشده است و تا زمان قيام قائم (عليه السلام) نيز نازل نخواهد شد. پس زمانى كه قائم (عليه السلام)به پا خيزد، هيچ كافر و مشركى نمىماند مگر آنكه خروج او را ناخوشايند مىشمارد.»

2 ـ امام باقر (عليه السلام) در باره آيه شريفه «و قل جاء الحق و زهق الباطل إن الباطل كان زهوقاً» فرمود:

«زمانى كه قائم(عليه السلام) قيام نمايد، دولت باطل از بين خواهد رفت.»

3 ـ امام صادق (عليه السلام) در بيان معناى آيه كريمه «و لقد كتبنا فى الزبور منبعدالذكر أنالأرض يرثها عبادى الصّالحون»فرمود:

«تمام كتب آسمانى، ذكر خداست، و بندگان شايسته خدا كه وارثان زمين هستند، حضرت قائم(عليه السلام) و ياران او مىباشند.»

4 ـ امام باقر (عليه السلام) در باره قول خداى عزّوجلّ: «الذين إن مكّنّاهم فى الأرض اقاموا الصلوة و آتوا الزكاة...» فرمود:

«اينآيه درحق آل محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) است در حق حضرت مهدى(عليه السلام)و ياران او كه خداوند شرق و غرب زمين را تحت سلطه آنان قرار مىدهد و به وسيله آنان دين را پيروز گردانده و بدعتها و باطلها را مىميراند.»

5 ـ امام سجاد(عليه السلام) زمانى كه اين آيه شريفه را قرائت نمود: «وَعَد اللّه الّذين آمنوا منكم و عملوا الصالحات ليستخلفنَّهم فى الأرض كما استخلف الذين من قبلهم و ليمكّننّ لهم دينهم الّذى ارتضى لهم و ليبدِّلنّهم من بعد خوفهم أمناً يعبدوننى و لايشركون بى شيئاً» فرمود:

«به خدا سوگند! آنان شيعيان ما اهلبيت هستند، خداوند ـ آن خلافت در زمين و اقتدار بخشيدن به دين را ـ به وسيله آنان و به دست مردى از ما، كه مهدى اين امت است، تحقق خواهد داد و هم اوست كه پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)در بارهاش فرمود: اگر از عمر دنيا جز يك روز باقى نمانده باشد، خداوند همان روز را آنچنان طولانى خواهد كرد كه مردى از خاندان من كه همنام من است فرا برسد و زمين را آنچنان كه از ظلم و جور پر شده باشد، از عدل و داد آكنده سازد.»

6 ـ امام صادق (عليه السلام) فرمود: «آيه «أمّن يجيب المظطرّ اذا دعاه و يكشف السّوء و يجعلكم خلفاء الأرض» در باره قائم از آل محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) نازل شده است. به خدا سوگند، او همان مضطرّ درماندهاى است كه چون در مقام ابراهيم دو ركعت نماز گزارد و فرج خويش از خدا بخواهد، خداوند دعايش را اجابت كند و بديها را برطرف سازد و او را در زمين خليفه قرار دهد.»